Иванов, (1887) четврти чин (Превео Кирил Тарановски)
Море нема ни смисла ни сажаљења.
Гусев (1890) (Превод Косара Цветковић и Миодраг М. Пешић), IV
Живот није ништа друго до досадна клопка. Кад човек који размишља постане зрео и почне зрело расуђивати, он се нехотице осећа као да је пао у клопку из које нема излаза.
Павиљон бр. 6 (1892), VI (Превео Михаило Подољски)
Видети бесмртност у размени материје исто тако је чудно као и предсказивати будућност футроли кад се разбије скупоцена виолина и постане неупотребљива.
Павиљон бр. 6 (1892), VII (Превео Михаило Подољски)
Истински срећан човек је онај ко мисли не само о ономе што јесте већ чак и о ономе што није.
Прича непознатог човека (1892), VI (Превео Миодраг М. Пешић)
Уметност нам даје крила, и носи нас далеко, далеко!
Мој живот! (1896), XV (Превела Људмила Михаиловић)
Жена може постати пријатељ мушкарцу само овим редом: прво познаница, затим љубавница, па тек онда пријатељ.
Ујка Вања (1897), други чин
Кад нема правог живота, човек живи од фатаморгане.
Љубав према човеку треба да се находи, не у срцу, не у стомаку, не у крстима, него у глави.
”
„
...привлачна је само женидба из љубави; оженити се девојком само зато што је она симпатична исто је што и купити на тржници непотребну ствар само зато што је лепа. У брачном животу најважнија спона је љубав, сполна привлачност, једно тело, а све друго несигурно је и досадно ма како смо паметно прорачунали. Дакле, није реч о симпатичној девојци, него о вољеној.
”
„
Здрав човек има хиљаду жеља. Болестан само једну.
”
„
Немојте ми рећи да месец сија; покажите ми одсјај светлости на разбијеном стаклу.